من مرثیه خوان خودم

             من مرثیه خوانم...

مرثیه خوانم

      ولی می دانم

             جان نخواهم داد به این آسانی

                                         تا تو جانان منی

                                             تا توئی زندگی ام

                                               تا توئی هستی من

چون در آغوش تو از روز ازل

              خون به رگهای من خسته دمید

                          جز در آغوش تو

                                 جان نخواهم داد به دستان اجل

                                             اجل خواهد دید

مرگ من در آغوش تو

             زندگی در نفس شب پره هاست

                             مرگ در آغوش تو

                                        پر معناست

                                      با تو بودن زیباست

                                          با تو مردن زیباست

اشک تو مرگ من است

               درد تو مرگ من است

                        تن من از نوک مژگان تو جان می گیرد..

چشم قشنگ!

   تو بخواهی

       تا تو رخصت بدهی

                  عاشقت می میرد

به فدایت جانم

          پیش آن چشم قشنگ

                 جان من به پشیزی ارزد؟

                     نه....نمی ارزد...

 

تو خودت می دانی

      و من می دانم

               من به لبخند تو خرسند ترم

       

مدتی هست                                         

         بی تو می میرم

مدتی هست

که با یاد تو جان می گیرم

        و در مرگ روزهایی که گذشت ,,

                         مرثیه می خوانم........